Hoeveelheden als single source of truth voor meerwerk

Er komt een meerwerkpost binnen en het ritueel begint. De QS van de aannemer meet één getal. De kostendeskundige meet een ander. Drie weken correspondentie volgen over wiens getal klopt, en geen woord daarvan gaat over het werk zelf, waarvan iedereen vindt dat het gedaan moet worden. Het geschil gaat niet over de wijziging. Het gaat over de meting.

Beide partijen hebben eerlijk gemeten. Ze maten alleen verschillende stukken op verschillende momenten, en die splitsing, niet kwade trouw, is waar meerwerkgeschillen vandaan komen.

Twee bronnen, één discussie

De splitsing ontstaat vroeg. Een staat van hoeveelheden wordt gemeten vanaf de tekeningen van de aanbesteding. Het ontwerp gaat verder. De bouwplaats meet opnieuw wat er werkelijk wordt geïnstalleerd. Halverwege het project bestaan er drie versies van elke hoeveelheid, uit de tekening, uit het model, van de bouwplaats, en elke versie staat in iemands spreadsheet, te goeder trouw bijgehouden, met elke revisie verder weglopend van de andere. Moet een meerwerkpost geprijsd worden, dan grijpt elke partij naar haar eigen versie, en het verschil tussen de versies wordt de onderhandelingsruimte.

Opnieuw meten is ook waar de kosten zitten. Eén gewijzigde wanddikte, één verschoven installatiezone, en een handmatige calculatie begint weer vanaf nul, zodat het model alweer is verschoven tegen de tijd dat de staat van hoeveelheden actueel is. De vertraging zit in de werkwijze. Sneller meten lost een proces niet op waarin de meting en het ontwerp op verschillende plekken leven.

Maak het model de meting

De oplossing is om de splitsing op te heffen: hoeveelheden die element voor element uit het gecoördineerde model worden gehaald, gekoppeld aan uw kostencodes, geversioneerd in de CDE naast de geometrie waar ze uit komen. Geen calculatie van het ontwerp, maar een eigenschap van het ontwerp. ISO 19650 denkt al zo: de Level of Information Need behandelt alfanumerieke data, inclusief hoeveelheden, als onderdeel van de informatie van het element, niet als een apart document dat iemand handmatig bijhoudt.

Dan is een ontwerpwijziging niet langer een nieuwe meetronde. Haal het herziene model eruit en het meerwerk is het verschil tussen twee versies: welke elementen zijn toegevoegd, welke verwijderd, welke gewijzigd, elk met zijn hoeveelheden en kostencodes. De commerciële vraag is niet langer "wiens getal klopt", een vraag zonder antwoord, maar "welke revisie prijzen we", een vraag met één antwoord.

Wat er nodig is om stand te houden

Hoeveelheden uit één bron zijn een discipline voordat ze een hulpmiddel zijn. Drie dingen moeten standhouden. Elementen dragen een consistente classificatie en kostencodes, een systeem als Uniclass of OmniClass ingebed in de familie naast de kostencode, want een ongeclassificeerd element is een hoeveelheid die door de mazen glipt. De extractie draait bij elke mijlpaalrevisie, niet op aanvraag, een delta zegt alleen iets tussen twee benoemde versies. En het spoor blijft controleerbaar: elke regel in de staat van hoeveelheden is terug te voeren op de elementen die haar opleverden, zodat een betwist getal wordt beantwoord door het model te openen, niet door opnieuw te meten.

Hier is geen exotische software voor nodig, extractiewerkstromen in tools als CostX, Assemble, of Revit-schema's geëxporteerd voor de hoeveelheden doen het mechanische deel. Wat het vraagt, is dat het model vanaf de aanbesteding wordt behandeld als de commerciële registratie, niet alleen de ontwerpregistratie.

Het stille voordeel

Projecten die meerwerk als deltas prijzen, twisten minder, en niet omdat iemand redelijker werd, maar omdat datgene waarover werd getwist ophield te bestaan. De getallen komen uit de bron die beide partijen al accepteerden toen ze het model accepteerden. Daar is modelgebaseerde calculatie eigenlijk voor: niet voor snellere calculaties, al krijgt u die erbij, maar voor een commercieel gesprek met één set getallen erin.